Wie op zondagochtend de Brusselse Librairie de Rome buitenkomt en naar één kant vervaarlijk overhelt heeft zich vermoedelijk de New York Times aangeschaft: één van de beste maar ook één van de dikste, ruim een kilo weekendkrant! Maar we zijn aan het inhalen: aangedikt met de nieuwe bijlagen liggen de weekendedities van De Morgen en De Standaard op mijn keukenweegschaaltje: respectievelijk 530 en 560 gram. Verantwoordelijk voor het toegenomen gewicht zijn DMmagazine en DSweekblad. Ik kom weekend tekort, het valt onmogelijk nog allemaal te verhapstukken. Toch hoor je mij niet mopperen, ik heb voortaan méér voor hetzelfde geld en je kunt nooit genoeg lezen.
Beeldverhalen
De borelingen zijn vier resp. vijf weken oud, we mogen ze dus al even tegen het licht houden. Wat opvalt is het duizelingwekkend aantal foto’s en de omvang ervan. De grootsten hebben niet eens genoeg aan een volle pagina, ze lopen over op de pagina ernaast. Het beeldverhaal, de fotojournalistiek waren al in opmars, de machtsgreep is nu volledig. De tekst is meer dan ooit in het defensief. In elke aflevering een stuk of twee, drie langere stukken of interviews. Een greep: David van Reybrouck versus Bart de Wever in DSweekblad 1; nog meer De Wever in DMmagazine 2; een interessant verhaal over het groot aantal longziekten en kankers bij de reddingswerkers van Ground Zero; Erwin Mortier over zijn dementerende moeder; een verhaal over goed opgeleide vrouwen die toch kiezen voor thuis en kinderen, en zo de echte feministes in de gordijnen jagen; Hugo Camps praat met Jan Mulder, altijd vuurwerk; een verrassend verhaal over de Russische oliewinning en de milieugevolgen.
Als die langere gelezen zijn is het verder alleen surfen langs voornamelijk hapklare brokken. (Op dat ‘surfen’ kom ik nog terug.) Het gaat meestal om vaste rubrieken, soms volgens het Q&A-systeem: de redacteur somt enkele vragen op en beantwoordt ze kort. Goed verteerbare hapjes, uiteraard overvloedig geïllustreerd. DSweekblad heeft een rubriekje ‘stijgers en dalers’ , personages die het de afgelopen week goed dan wel slecht deden. En een wereldkaart waarop een vijftal spots zijn aangeduid met bijbehorende Twitter-trends, artikeltjes van 5 op 3. In DMmagazine ook een rubriek met kaart, één van Europa, waarvandaan een pijl vertrekt naar een weetje van 4 op 4. Voorts reikt galeriehouder Jan Hoet jr. tips aan voor wie met hedendaagse kunst meer aanzien aan z’n living wenst te geven. Meteen gevolgd (als tegengif?) door een dissectie van een bekend oud schilderij.
Nostalgie
Begrijp me niet verkeerd, ook van die korte rubrieken steek je best wat op. Maar zoals gezegd, het zijn weetjes, stukjes en brokjes. En nu moet ik toch even achterom kijken naar de weekbladen van vroeger – gezien mijn leeftijd heb ik daar recht op. Weekbladen uit een tijdperk dat definitief achter ons ligt. In de jaren zeventig was ik zo gek om mij te abonneren op vier weekbladen tegelijk: drie Nederlandse, Vrij Nederland, De Nieuwe Linie, De Groene Amsterdammer en één van bij ons, De Nieuwe. Dat was niet heel slim, want vaak las ik ongeveer hetzelfde. Het grootste verschil met wat hier voor mij op tafel ligt is de hoeveelheid tekst. Hoeveel keer meer tekst zou, pak weg, een Vrij Nederland uit 1975 bevatten dan deze nieuwe weekbladen? Het driedubbele, schat ik. Uiteraard waren de artikels toen ook geïllustreerd, af en toe een foto in zwart-wit en vrij veel cartoons. Maar het was geen tapijtbombardement van foto’s, zoals nu. Ik heb niks tegen foto’s, ze vertellen ons iets over de wereld op een manier die enkel foto’s kunnen. Maar de oude weekbladen waren toch veel meer bezig met analyse, onderzoek en opiniëring. We waren destijds vergroeid met die bladen, ze hebben ons mee gevormd. En omdat die nieuwe bijlagen zo heel erg anders zijn betwijfel ik of we ze ‘weekblad’ moeten noemen. (A propos, zou er tussen DM en DS overleg zijn gepleegd over de naam? Zo van, “noemen jullie het ‘weekblad’, wij zullen dat van ons ‘magazine’ noemen”?)
Ik moest nog even iets kwijt over dat ’surfen’ door de weekendbladen. Het is een term die ik gejat heb bij de Italiaanse schrijver en essayist Alessandro Baricco. We surfen de hele dag, ook als we niet voor de computer zitten. We bewegen als schietspoelen razendsnel van het één naar het ander, we pikken hier iets mee en dan daar, we zijn dol op wat horizontaal beweegt en we hebben een hekel aan ergens blijven staan. We hebben geen zin meer om urenlang gebogen te zitten over een boek op zoek naar betekenis en diepgang. We zijn, schrijft Baricco, ‘horizontale mensen’ die verzuchten: “Als ik nu eens al die tijd, al die intelligentie, al die toewijding gebruik om over de oppervlakte te reizen, over de huid van de wereld, in plaats van die vervloekte diepte in te moeten?” Kankeren daarover heeft weinig zin, een culturele mutatie hou je niet tegen.
Maar genoeg, dit is geen boekenrecensie. Voor wie het niet kan laten: A. Baricco, De barbaren. Essay over de mutatie, De Bezige Bij, 2011.
@Allen: reageren op deze bijdrage impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod
Amper 2 weken na de lancering van de nieuwe Magazines werden we al geconfronteerd met een prijsstijging van de weekendkrant… Hebben we die lifestylebijlages echt allemaal nodig? Sommige stukken in die magazines zijn interessant maar waren vroeger ook te lezen in de “gewone” weekendkrant, bvb in het verdwenen deel ‘reporter’ bij DM.
Net ook gehoord dat DM de samenwerking met JP Rondas heeft opgezegd: zijn altijd lezenswaardige stukjes zullen dus niet meer verschijnen… moet kwaliteit wijken voor kwantiteit ?
Wat mij wel stoort is de overdaad aan luxe. Aslof iedereen in luxueuze maar desalniettemin uitgepuurde architectenwoningen huist, met zeldzame ingrediënten kookt, op reis gaat naar verre landen, zich kleedt met grote merken en design in huis heeft. Gewoon is niet goed genoeg meer, het leven dat z’n alledaagse gangetje gaat wordt straal genegeerd. Het kan niet meer op. Dat vind ik er wel teveel aan in die weekendmagazines, die overigens hier en daar een leesbaar stuk bevatten. Maar voor mij hoeft dat glanspapier niet zo, het mag ook op gewoon krantenpapier. Maar zoals ik al zei: gewoon is niet goed genoeg meer.
Een krant is een krant. Geen weekblad noch magazine. Ik heb de indruk dat er in onze Vlaamse kwaliteitskranten steeds meer aandacht wordt besteed aan steeds meer pagina’s vullen, gewoon om ze te vullen. Het eigenlijke ‘nieuws’ wordt er echter niet beter op.
Al die bijlagen, niets om over naar huis te schrijven, of zou willen bewaren als naslagwerk of geheugensteuntje, of omdat je het interessant vond
Wat mij betreft, hoeft het allemaal niet.
Beter ware geweest om de meerkosten te investeren in meer diepgravende onderzoeksjournalistiek.
het aantal magazines bij De Morgen neemt toe, maar ze hebben bij mezelf het omgekeerd effect: des te minder uren lijk ik te lezen in de weekendkrant. Ik mis het feitelijke krantenwerk: actualiteit brengen, met eigen journalistieke insteken en een wereldse horizon. Nu zijn de aangekochte stukken vaak het interessantst en veel van de rest kan je in andere kranten ook lezen. De reclames in de weekendboekjes vertellen duidelijk op welk publiek ze denken te mikken, degenen die dure horloges en auto’s en handtassen kopen. Wie zijn die mensen dan eigenlijk, hoeveel lezers van De Morgen zijn dat soort consumenten? Neem daarbij het overdreven luxepapier en het groot getal van snob onderwerpen …. en ik groei weg van mijn vaste gazet (het kan ook omgekeerd zijn)
Hoe meer papier ze produceren, hoe zwakker de inhoud. Het is toch evident dat dergelijke kleinschalige kranten nooit een halve kilo kwaliteitsinformatie tegen dezelfde prijs als een gewone krant kunnen blijven aanbieden. Gevolg : copy paste artikels, BV geneuzel en allerlei goedkoop in mekaar geflanst infotainment. Kwaliteitskranten ? Mon Oeil. Marketingproducten .
Wij kregen ooit les van Ludo Permentier, taalkundige bij een hoop media. Hij stelde dat elke gedrukte letter dubbel overwogen moet worden, want “het is een pot inkt die je in de natuur kiepert.” Quod non. Of nog: “Ik heb weinig tijd, dus ik schrijf je een lange brief.” Het gebrek aan reflectie is wel degelijk een probleem, kwantiteit boven kwaliteit. Men besteelt de tijd van z’n publiek. Ook wel: een journaal van drie kwartier.
Ik wens die bijlagen ( Jobat, ), weekblad en magazine niet! Het is Godgeklaagd dat DS dat niet kan organiseren. Ik geef al die brol (a la Knack) dan maar mee met de concierge of aan vrienden met wachtzalen.
Wat mij wel stoort is de overdaad aan luxe, zegt Pieter M. hierboven (14.31u).
Een krant is een krant. Geen weekblad noch magazine, zegt de Peter…..
Al die bijlagen, niets om over naar huis te schrijven, zegt Wilfried……
Hoe meer papier ze produceren, hoe zwakker de inhoud, zegt Hans Becu…..
…. en ik groei weg van mijn vaste gazet (het kan ook omgekeerd zijn) zegt Wim Merckx…..
Ik sta dus duidelijk niet alleen en voel mij aldus gesterkt in mijn opinie dat onze dagbladen meer en meer alle voeling met de doorsnede burger aan het verliezen zijn…. (maar dat gevoel krijg ik ook soms van onze politiekers en sommige BV’s en andere spreekbuizen!!!!)
Ik verwacht van onze krant (en uiteraard van onze openbare omroep!) dat ze enkel neutraal berichten en daarnaast al hun vele ruimte te gebruiken om aan diepgravend onderzoek te doen….. ons te verduidelijken…. ons te verklaren…. vragen te stellen…. achtergrond info te brengen
Spijtig genoeg heb ik het gevoel dat kranten de voeling met hun lezers aan het verliezen zijn en ons willen voorhouden hoe te denken (nieuw linkscorrect eenheidsdenken??) en hoe te leven (druk en gericht op uiterlijke consumptie)
Misschien moeten onze kranten terug naar meer echte volksverbondenheid en het meer mondaine overlaten aan gespecialiseerde magazines of tv kanalen….
Ik trok alvast mijn conclusies. Ik verloor de voeling met mijn vertrouwde DS en zegde mijn abo op …. te (volks)vreemd voor mij… te opdringerig….te weinig informatief.
Al kan het natuurlijk ook eerder aan mijzelf liggen
If hoef die rommel allemaal niet meer, ik lees gewoon online, spaart een berg papier en is even fijn.
af en toe heb ik een tijdelijk abonnement op de morgen, maar het is de overdaad aan lifestyle-bijlages, dingen geknipt op en door de marketing-jongens, die me telkens weer doet afhaken. Ik wens al die rommel niet, ik wens journalistiek.
Heb zojuist onze DS van 1.10.11 met bijlagen gewogen. Resultaat: 585 gr.
Heb onlangs de opening van mijn brievenbus aangepast omdat de postbode moeite had om de weekendkrant er in te stoppen. Stel vast bij de buren dat in de meeste gevallen de krant met kracht in de bus wordt gewrongen en er meestal nog voor de helft uitsteekt. Wanneer het regent wordt het pak papier een klefferige boel en is een gedeelte niet meer leesbaar.
Voor ons betekenen de bijlagen geen meerwaarde.
Al dat zinloos drukwerk betekent ook een zware belasting voor het milieu. Het zou interessant zijn eens te berekenen hoeveel tonnen extra papier, energie, co2-uitstoot (productie, recyclage en transporkosten) die meestal ongevraagde en zelfs ongewenste drukwerken teweegbrengen. De adverteerders kunnen hun advertentiekosten inbrengen bij de belastingen zodat de gemeenschap daar feitelijk ook in meebetaalt.
Een idee voor de milieuorganisaties ?
Ben ook akkoord met het feit dat er veel te veel over tout court luxe artikels in staan (verdoken reclame, dus ?)
Ik wil niet elke week geconfronteerd worden met het feit dat ik eigenlijk in een doodgewoon huis woon, doodgewone meubelen heb, geen haut-couture draag en dat ook niet hoef ! Voor wie is die blingbling bedoeld ? En elk jaar opnieuw, elk seizoen opnieuw, verschijnen diezelfde artikelen met een ietsiepietsie veranderde fotootjes/tekstje opnieuw (we moeten al die rommel toch ook elk jaar vervangen he, voor die heilige koe de commerce ?).
Mijn bakker heeft tot 14 jaar gestudeerd, kan niet lezen of schrijven, maar zit wel in een uitgepuurde villa, designmeublelen, en de hele reutemeteut (van lang en hard werken, moet ik toegeven). Maar snapt geen enkel artikel in DS of DM.
Als ik de laatste mode wil kennen, koop ik wel de MarieLouise, of hoe heten die dingen.
De “Playlist” uit DM voor de tv vind ik wel goed !